Afleveringen
-
"Het heeft aan een zijden draadje gehangen. Meerdere malen." Directeur Ward Rennen van Museumpark Vonk in Eindhoven zegt het nu rustig maar eerder zat hij wel anderhalf jaar lang in de verdediging. Hij kon zijn verhaal niet vertellen, zijn naam raakte besmet, het project dreigde te stranden, terwijl hij wist wat er mogelijk was. Maar dat kwam niet meer aan bod: hij was alleen nog maar bezig met âverkeersbewegingsberekeningenâ en onderzoek op onderzoek. Toch gaan in juli de deuren open van het nieuwe museumpark, 26 maanden na het definitieve groene licht.
Dat is âwankelenâ in de praktijk. Niet als pose van bescheidenheid, maar als werkwijze: bouwen op experimenten in plaats van zekerheden. Je moet de onzekerheid verdragen en toch blijven bewegen. Ward doet dat op elk niveau. De 'vonken' laten dat het duidelijkst zien: elk jaar een nieuw bouwwerk, vier jaar in de maak, gemaakt met en door de gemeenschap. Of bezoekers de verbinding leggen die het museum beoogt? Hij heeft er vertrouwen in maar garanties geven kan niet. Want het is nou eenmaal een experiment.
In mijn boek De kunst van het wankelen, of het instabiele museum schrijf ik dat een goede strategie niet begint bij wat we al zeker weten, maar bij het erkennen dat we veel niet weten. Ward Rennen laat zien hoe dat eruitziet als je het echt doet.
-
âZowel van extreem links als van extreem rechts werd ik aangevallen. En misschien doe je het dan ook goed."
LĂ©ontine Meijer-van Mensch leidde drie etnologische musea in Duitsland. Ze vloog mee met ministers naar Nigeria voor de teruggave van de Benin-bronzen, bouwde ruimtes waar gemeenschappen hun voorouders konden herdenken, en legde een directe lijn bloot tussen koloniaal geweld en de Holocaust. Ze werd daarvoor bewonderd Ă©n aangevallen, van extreem links tot extreem rechts, soms op dezelfde dag.
Nu is ze directeur van Museum Rotterdam, een museum dat na een gedwongen sluiting een nieuwe start maakt in een nieuw gebouw op de plek waar de stad ooit begon, en waarvan ik als lid van de Raad van Toezicht de wedergeboorte van dichtbij mag meemaken.
In deze aflevering spreek ik met haar over dekolonisatie en herinneringscultuur, over de politieke druk op musea in Duitsland en Nederland, over hoe 7 oktober ook in de culturele sector de verhoudingen op scherp zette. En over de vraag wat het betekent om een museum te maken dat ruimte biedt aan nuance en twijfel, juist nu de wereld steeds luider om enkelvoudige standpunten vraagt.
En dat ze dat nu wil doen in Rotterdam, in een stad die zichzelf ook al tachtig jaar opnieuw probeert uit te vinden, maakt dit gesprek voor mij des te interessanter.
Lees ook mijn nieuwe boek : De kunst van het wankelen of het instabiele museum
#rotterdam #musea #museum #demuseoloog
-
Zijn er afleveringen die ontbreken?
-
Dit is de tweede podcast over het symposium 'De kunst van het wankelen' van 17 april in het Centraal Museum. Luister eerst naar deel Ă©Ă©n als je dat nog niet deed.
We zoeken met z'n allen naar een nieuwe taal. Woorden als hoop, optimisme, snelheid, traagheid, liefde, we gebruiken ze allemaal, maar geven er net iets andere inhoud aan. Dat is geen semantisch spelletje. Het is het wankelen zelf.
In dit tweede deel gaat het over wat musea kunnen zijn in een tijd die zelf wankelt. Over hoop als serieuze categorie. Over optimisme dat niet naĂŻef is maar volgehouden. Met Wayne Modest, Lotte Walrave en Michael Huijser.
Het slot is van Meta Knol, die het symposium afsloot met een reflectie over het 'Discrepante museum': het museum van de logica Ă©n van de liefde, de systeemwereld Ă©n de vrije ruimte. Misschien zijn dat wel de twee benen waarop musea wankelen en misschien is dat precies goed zo.
Met dank aan Centraal Museum, Amsterdam Museum en Museumvereniging.
Lees hier meer over: De kunst van het wankelen of het instabiele museum .â
-
Er was meer animo voor het symposium 'De kunst van het wankelen' dan er stoelen waren in het Centraal Museum. We moesten mensen teleurstellen. Gelukkig namen we alles op. Dit is de eerste van twee podcasts die daaruit voortkwamen.
We staan midden in een nieuwe wereld. Niet een wereld die nog moet aanbreken, maar een die zich nog moet zetten. De oude vormen passen niet meer naadloos, ook niet in musea. In drie gesprekken met negen directeuren draaide alles om Ă©Ă©n grote vraag: hoe breng je dat nieuwe museum voor die nieuwe wereld dichterbij?
In dit eerste deel twee gesprekken. Het eerste gaat vooral over engagement en activisme: wanneer spreek je je uit als museum en wanneer misschien niet? Wat is het verschil tussen een activistische houding en een geëngageerde? Onder leiding van Udo Feitsma, met Judikje Kiers, Vera Carasso en Anne de Haij. Het tweede gesprek gaat terug naar de wortels van het museum: wat is de kern van waar het in musea om draait? Met Manfred Sellink, Tanja Elsgeest en Harry Tupan.
Met een welkomstwoord van Bart Rutten, gastheer namens het Centraal Museum.
Met dank aan Centraal Museum, Amsterdam Museum en Museumvereniging.
Lees hier meer over: De kunst van het wankelen of het instabiele museum .
-
Er zijn van die banen waarvan je je afvraagt: wie dóét dit, voor zân plezier? Museumdirecteur bijvoorbeeld.
Want bedenk, je moet van vele markten thuis zijn. Je bent van de inhoud, maar ook van de mensen â betaalde collegaâs Ă©n, steeds vaker, een grote groep vrijwilligers. Je beweegt je tussen politiek links en rechts, met om de paar jaar weer een nieuwe wethouder. Je bent ondernemer en enthousiast idealist. Je werft fondsen, bewaakt het geld, snapt iets van bouwen en veiligheidseisen, voelt culturele codes aan en levert ondertussen jaarverslagen op. En dan is er ook nog de raad van toezicht: Wat is besturen. Wat houdt toezicht in? En hoe stevig sta je als directeur in het huidige governance-model?
Zeker in een kleiner museum, zoals Museum Cruquius in de Haarlemmermeer, komt ĂĄlles dichtbij. En toch staat Elise van Melis daar al meer dan 25 jaar middenin. Eerst bij het historisch museum, en sinds 2011 ook bij Museum Cruquius â dat ze door een fusie heen begeleidde en eigenlijk vanaf de grond opnieuw opbouwde. Met een klein team van vier, nu vijf fte, en meer dan tweehonderd vrijwilligers.
Hoe houd je zoân schip op koers? Hoe wankel je vooruit â twee stappen vooruit, Ă©Ă©n stap achteruit â en altijd doelgericht blijven.
Welkom bij De kunst van het wankelen met Elise van Melis, directeur van Museum Cruquius.
Hoe gaat dat nou in zoân museum, zoân groot vernieuwingsproject?
Bestel "De Kunst van het Wankelen of het instabiele museum".
-
Teylers Museum in Haarlem bestaat al 250 jaar en in die tijd zijn een paar dingen nooit veranderd: de ovale zaal, de vitrines, het gevoel dat je terugloopt door de tijd. Maar precies die tijdscapsule maakt het zoân ingewikkelde plek om te besturen. Als je zo oud wilt worden, moet je je immers telkens vernieuwen. Blijven experimenteren. Wankelend vooruit!
Dat is precies wat Marc de Beyer doet, sinds 4 jaar directeur van het oudste museum van Nederland.
In deze aflevering spreken we over wat je doet als je collectie zo authentiek is dat ze zichzelf bijna gevangen houdt. Over fossielen die al sinds 1885 op dezelfde plek liggen. Over Gen Z met platenspelers. En over de tentoonstelling De mannen van Michelangelo: hoe je voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis een marmeren beeld van Michelangelo naar Haarlem haalt, een bezoekerswaardering van 8,2 boekt, en toch de vraag overhoudt of dit precies was wat je voor ogen had.
Want alleen al de titel riep de vraag op: gaat dit over een van de grootste kunstenaars uit de westerse geschiedenis, of over wie hij beminde? Marc merkte dat zijn eigen bezoekers zich afvroegen: âMoet het nou dat iemand vanuit een gay perspectief iets zegt over Michelangelo? Kan het niet gewoon over zijn kunst gaan?â Een deel vond dat. Een ander deel vond de hedendaagse blik juist verfrissend. En Marc zelf? Die blijft zich afvragen wat er misschien nog beter had gekund.
Teylers is een museum dat zichzelf steeds opnieuw probeert uit te vinden zonder zichzelf te verliezen. Hoe ver kun je daarin gaan? En wanneer ben je te voorzichtig of juist te ver gegaan? Luister naar De kunst van het wankelen met Marc de Beyer, directeur van Teylers Museum in Haarlem.
-
âEr komt altijd een punt waarop je niet anders kan dan jezelf uitspreken,â zegt Anne de Haij, directeur van Stedelijk Museum Schiedam.
In musea vinden we het vanzelfsprekend om het gesprek open te houden: ruimte voor perspectieven, geen snelle stellingname. Maar volgens Anne de Haij is er een grens aan die houding. We leven in een tijd waarin het niet alleen meer gaat om uiteenlopende meningen, maar ook om fundamentele kwesties die onder druk staan, zoals mensenrechten en het klimaat. âDan kun jeâ zegt ze âniet anders dan je uitsprekenâ.
Tegelijk maakt Anne de Haij een duidelijk onderscheid tussen âactivistischâ willen zijn en je uitspreken over onrecht. Dat laatste noemt ze geen activisme, maar âmens-zijnâ en ânaar elkaar omkijkenâ.
Hoe dat er in de praktijk uitziet, legt ze uit in aflevering 42 van De Museoloog via de manier waarop het museum handelt: niet met vrijblijvende statements, maar via projecten. Kunstenaars laten spreken, werk aankopen, of samenwerken met gemeenschappen als een thema hun leven beheerst.
-
âZou je opstappen als een nieuwe regering jou zou verbieden om diversiteitsbeleid te blijven handhavenâŠ?â
Dat was een vraag tijdens een bijeenkomst van museumdirecteuren in het voorbije jaar. De meesten zeiden meteen ja. Maar Martine Gosselink, directeur van het Mauritshuis, niet. Ze moest denken aan Wilhelm Martin, directeur van datzelfde Mauritshuis tijdens de Tweede Wereldoorlog. Martine schetst hem niet als held en ook niet als collaborateur, maar als iemand die bleef, juist om te voorkomen dat er âeen andere pionâ zou komen die wel exact zou gaan doen wat de bezetter wilde. In het Mauritshuis zaten onderduikers voor de Arbeitseinsatz op zolder, terwijl beneden Duitse officieren âkwamen genieten van een leuk strijkje op donderdagmiddag.â Het wringt, en precies dat wringen laat zien wat manoeuvreren in extreme omstandigheden kan betekenen.
De redenering van Martine is ongemakkelijk en tegelijk uiterst relevant. Blijven zitten kan betekenen dat je voorkomt dat er iemand op jouw plek komt die zonder aarzeling âdat nieuwe nationale beleid gaat uitvoeren.â In haar verhaal is dat geen lafheid, maar verantwoordelijkheid nemen in omstandigheden die je niet zelf gekozen hebt. Soms meebewegen, soms weigeren, soms tijd kopen, en dat alles om erger te voorkomen.
Wilhelm Martin had kunnen vertrekken. Hij was âklaar voor pensioenâ, maar hij bleef. Hij âlaveerde als een koorddanserâ en pas achteraf kun je constateren dat âzijn kwartje de goede kant op is gevallen.â
Zijn verhaal is ook een waarschuwing tegen onze behoefte aan snelle morele helderheid. Goed en fout zijn niet altijd zwart-wit, zeker niet als je midden in de storm staat. Dan bestaat handelen uit grijswaarden: grenzen trekken, bijsturen, soms blijven om te beschermen wat anders verdwijnt. Dat is ook wat ik bedoel met âvooruitwankelenâ. Niet weifelen uit gemak, maar in beweging blijven met nuance, richting het goede, zonder te doen alsof die weg ooit helemaal helder en simpel is.
âPrincipes zijn er voor mensen die niks te vrezen hebben,â zegt Martine Gosselink.
-
Nanda van den Berg is directeur van Huis Marseille, Museum voor Fotografie. Tijdens haar studie in de jaren tachtig stuitte ze in een wat vergeten artikel op het werk van Claude Cahun en wist ze meteen: dit wordt mijn afstudeeronderwerp. Dat herkenningsmoment, het gevoel bij een kunstenaar, een foto of een boek: âhier moet ik iets mee, dĂĄt is hetâ, is haar sindsdien blijven begeleiden.
Pas later vond ze taal voor wat er dan gebeurt. In 2006/2007 las ze The Fashionable Mind van Kennedy Fraser. Fraser beschrijft mode als meer dan kleding: als een systeem van signalen dat laat zien wat er onderhuids in een tijd verschuift. Voor Van den Berg was dat vooral een heldere definitie van iets wat ze al lang ervoer. Noem het trendgevoeligheid, noem het een antenne, maar het is geen doelbewuste zoektocht. Beelden dringen zich aan. Haar selectieproces is daardoor associatief en intuĂŻtief: kijken, wikken, terugkeren, totdat een werk zijn eigen noodzaak bewijst.
Die focus op het sprekende, het scherpe, het excellente is voor haar geen elitair motto maar een verdedigingslinie. In een omgeving waarin we dagelijks worden overspoeld door vluchtige beeldproductie en waarin generatieve AI de toevoer van laagwaardige âslopâ verder aanjaagt, wil ze werk tonen dat weerstand biedt door precisie en eigenzinnigheid. Omdat het mĂ©Ă©r zegt over het nu: over hoe we kijken, verlangen, consumeren, herinneren.
Het privaat gefinancierde Huis Marseille kiest daarmee een andere koers dan veel publiek gefinancierde collega-instellingen, waar participatie vaak het vertrekpunt is. In Huis Marseille staan het beeld en het oeuvre centraal, al is de inzet vergelijkbaar: de eigen tijd zichtbaar en voelbaar maken. Hoe dat in de praktijk werkt, vertelt Van den Berg in een nieuwe aflevering van De Museoloog.
-
Onder de titel De kunst van het wankelen ga ik, Arnoud Odding, dit voorjaar in gesprek met museumdirecteuren en conservatoren over de vraag hoe musea omgaan met de crises van onze tijd en met groeiende onzekerheid, wantrouwen en polarisatie. Wat kun je als museum doen wanneer iedereen om snelle, stellige antwoorden vraagt? Hoe blijf je een plek waar mensen kunnen vertragen, kijken, spreken en zich blijven verwonderen?
In deze eerste aflevering spreek ik met Judikje Kiers, directeur van het Amsterdam Museum. Ze vertelt hoe ze in de jaren negentig in het Rijksmuseum van dichtbij zag hoe publieksbemiddeling en educatie, mede onder invloed van Henk van Os, van bijzaak naar kernactiviteit groeiden: een museum gaat niet alleen over objecten, maar over de relatie tussen object, verhaal en bezoeker. Die overtuiging nam ze mee naar Museum Onsâ Lieve Heer op Solder, waar ze al snel het thema âtolerantieâ centraal zette. Destijds werd dat door sommigen weggezet als âmodieusâ, maar Judikje laat zien hoe zoân keuze juist kan uitgroeien tot een duurzaam programma dat verleden en heden met elkaar verbindt. Voor haar is het geen marketinglaag, maar een museale opdracht: historische plekken worden relevant als je durft te spreken over actuele vragen, zonder de complexiteit glad te strijken. Haar internationale ervaring, onder meer in OekraĂŻne, maakte daarnaast duidelijk hoe kwetsbaar vrijheid, autonomie en erfgoed zijn, en hoe een museum zelfs zonder zichtbare objecten betekenis kan hebben als plek voor herinnering en ontmoeting.
Zacht uitgesproken, maar ongelooflijk krachtige woorden over waarden, waarderen en wankelen. Koers houden vraagt moed, ook als dat weerstand oproept of geld kost.
-
Wayne Modest didnât set out to become a museum director. Born and raised in Jamaica, he first studied Chemistry and Mathematics. But soon, his path shifted in a different direction.
Drawing on his scientific background, he began working as Keeper of Collections at the Museums of History and Ethnography at the Institute of Jamaica. It was there that he started questioning the underlying assumptions of museum work. Why were practices in Jamaican museums based on Western models? Were these approaches relevantâor even appropriateâin a Caribbean context?
These questions marked the beginning of a deeper quest.
To explore them further, he moved to the Netherlands to study museology at the Reinwardt Academy in Amsterdam. There, he deepened his understanding of how museums construct narratives and how those narratives are shaped by power and history.
In 2010, he became Head of Curatorial Practice at the Tropenmuseum in Amsterdam, which later became part of the National Museum of World Cultures. Today, Wayne Modest is Director of Content at the Wereldmuseum, which brings together four museum locations in Amsterdam, Leiden, Nijmegen, and Rotterdam.
Wayne Modest is a key figure in efforts to rethink the role of museums, both in the Netherlands and internationally. His work focuses on advocating for the decolonization of museums and striving toward institutions that are more equitable, inclusive, and critically aware of their histories.
Listen to Wayne Modest, a man who continues to ask difficult questionsâand challenges us to do the same.
-
In aflevering 37 van De Museoloog spreekt Arnoud Odding met Tanja Elstgeest, directeur van Museum De Lakenhal in Leiden.
"We praten over haar ongemakkelijke begin in de museumwereld â over die stage bij het Stedelijk, waar ze aan de verkeerde tafel zat in de kantine en leerde hoe verstikkend ongeschreven regels kunnen zijn. Over het trekken van spijkers uit muren, letterlijk en figuurlijk. Over de energie van een productiehuis, het snelle schakelen van de theaterwereld â en over de tragere, bedachtzame ritmes van musea.
Tanja pleit voor een museum dat ruimte biedt aan reflectie én aan experiment. Niet alleen conserveren, maar ook creëren. Niet alleen tonen, maar ook bevragen.
Aan de hand van concrete voorbeelden â zoals het publieksprogramma âLakenhal Laatâ en de theatrale enscenering van de aankomende tentoonstelling rond de mysterieuze 17e-eeuwse schilder âISâ â laat ze zien hoe ze conventies openbreekt en nieuwe vormen van publieksbeleving mogelijk maakt.
We spreken over hiërarchie en samenwerking, over interdisciplinariteit en projectdenken, over musea als plekken van ontmoeting en verbeelding. En over hoe je als culturele instelling relevant blijft in een wereld die steeds sneller verandert.
Misschien is de grootste uitdaging niet een nieuw publiek bereiken, maar de eigen structuren durven loslaten.
-
Aflevering 3 â Anders kijken!
Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken in het Centraal Museum
Een tentoonstelling over het niet-standaard lichaam vraagt om een andere manier van kijken â en voelen, ruiken, horen. In deze laatste aflevering hoor je hoe Ik ben gewoon hier vorm kreeg als multi-zintuiglijke ervaring. Een gelaagde, soms schurende, maar vooral verbindende presentatie. Wat leert het museum van deze samenwerking? En wat betekent het voor de toekomst? Over frictie, creativiteit en de complexe rol van musea in een veranderende wereld.
De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp â het niet-standaard lichaam â maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet.
Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken.
Met bijdragen van: Bart Rutten (directeur Centraal Museum), Jacqueline Kool (Kreukelcollectief), Eline Pollaert (Kreukelcollectief), Eva Burgering (junior-conservator) en Kristine Kavelaars (projectcoördinator).
-
Aflevering 2 â De emancipatie van het niet-standaard lichaam
Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken in het Centraal Museum
Wat betekent het om een niet-standaard lichaam te hebben in een samenleving die draait om ânormaliteitâ en zelfredzaamheid? Deze aflevering duikt in de geschiedenis en het activisme van het Kreukelcollectief. Over validisme, zichtbaarheid en waarom een tentoonstelling als deze ertoe doet in een samenleving die liever wegkijkt.
De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp â het niet-standaard lichaam â maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet.
Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken.
Met bijdragen van: Bart Rutten (directeur Centraal Museum), Jacqueline Kool (Kreukelcollectief), Eline Pollaert (Kreukelcollectief), Eva Burgering (junior-conservator) en Kristine Kavelaars (projectcoördinator).
-
Afl 1: Co-creatie, hoe doe je dat?
Wat gebeurt er als een museum een tentoonstelling niet Ăłver mensen maakt, maar mĂ©t hen â in volledige gelijkwaardigheid.
In de eerste aflevering van de podcastserie Ik ben gewoon hier onderzoek ik hoe het Centraal Museum samenwerkte met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, makers en denkers met een beperking.
Een openhartig gesprek over gedeeld eigenaarschap, institutionele reflexen en wat er allemaal verandert als je Ă©cht samenwerkt.
Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken.
De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp â het niet-standaard lichaam â maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet.
Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken.
Met bijdragen van:
Bart Rutten (directeur Centraal Museum)
Jacqueline Kool (Kreukelcollectief)
Eline Pollaert (Kreukelcollectief)
Eva Burgering (junior-conservator)
Kristine Kavelaars (projectcoördinator)
Van iedere aflevering is een volledig transcript gemaakt en te dowloaden via https://www.odding.nl/de-museoloog
-
In 12 jaar tijd is Stadsmuseum Harderwijk gegroeid van 3.000 naar meer dan 100.000 bezoekers per jaar. En in 2023, twee jaar geleden, zelfs naar meer dan 150.000 bezoekers. Hoe hebben ze dat gedaan! Hebben ze enorme blockbusters georganiseerd? Tonnen aan reclame uitgegeven?
Nee, niets van dat al. In Harderwijk hebben ze gekozen voor een no nonsens-aanpak. Zo zou ik het willen noemen. Weet wie je bent, wat je kunt en voor wie je het doet. Blijf dicht bij je publiek en ook bij jezelf.
En, durf te vragen!
Dat is de succesformule van Corien van der Meulen directeur van Stadsmuseum Harderwijk en Sophie van Steenderen, de conservator. Twee hardwerkende enthousiastelingen die elkaar in aflevering 35 van mijn podcast De Museoloog moeiteloos weten te vinden en aan te vullen.
Luister hier naar het verhaal van Corien van der Meulen en Sophie van Steenderen!
#Demuseoloog #musea
-
âIk kon mijn ogen niet gelovenâ â directeur Birgit Donker over haar nieuwe fotomuseum.
Toen Birgit Donker, directeur van het Nederlands Fotomuseum, op zoek ging naar een nieuw onderkomen voor het museum, had ze schetsen gemaakt van een vierkant gebouw met het depot in het hart. En via allerlei omwegen stuitte ze uiteindelijk op pakhuis Santos in Rotterdam â een imposant, vierkant gebouw dat perfect past bij haar oorspronkelijke schets. âIk kon mijn ogen niet geloven,â vertelt ze. âDit was het gewoon.â
TweeĂ«ntwintig jaar na de opening in de binnenstad en 18 jaar na de verhuizing naar de Wilhelminakade, verhuist het Nederlands Fotomuseum in het najaar van 2025 naar dit historische pakhuis, op een steenworp afstand van de huidige locatie. Een plek die de fotografie eindelijk de ruimte geeft die het verdient. Want het is eigenlijk best gek: we leven in een beeldcultuur, maken gemiddeld 20 fotoâs per dag, zo vertelt Birgit Donker, en toch is museale aandacht voor fotografie nog maar heel recent. Pas in 1989 begon het Rijksmuseum bijvoorbeeld serieus met het verzamelen van fotoâs. En ook de fotomusea in Amsterdam en Den Haag zijn allemaal van rond de laatste eeuwwisseling.
In deze aflevering van De Museoloog vertelt Birgit Donker over de bijzondere zoektocht, over de enorme waarde van fotografie â als kunst, als document, als verhaal â en over het belang van een echt fotografiemuseum. Want fotografie is zoveel meer dan kunst of documentair: het is misschien wel de meest veelzijdige spiegel van ons leven. Luister naar aflevering 34 en hoor waarom Pakhuis Santos de volgende grote stap is in de geschiedenis van het Nederlands Fotomuseum.
-
Tot zijn verrassing ontdekte Dingeman Kuilman â toen hij directeur werd van het Stedelijk Museum Breda â dat de wortels van het Nederlands Koningshuis in Breda liggen. Het verhaal van Nederland is zoveel rijker dan slechts de Hollandse geschiedenis dat hij besloot om er een vaste presentatie over te maken: De Nassaus van Breda. Ons nationale verhaal stamt uit de 19e eeuw en het vertelt over wie wij zijn, als natie. Maar dat narratief heeft door de eenzijdige nadruk op slechts een deel van de geschiedenis de neiging om andere perspectieven en mensen uit te sluiten.
Door lokale geschiedenissen te vertellen en daarbij ook naar eerdere of latere periodes te kijken kunnen we een âopenâ verhaal vertellen. Want een open verhaal is een divers verhaal en als er in deze tijd Ă©Ă©n ding nodig is dan is het wel het overbruggen van de kloof tussen verschillende groepen. Tussen de praktisch en de theoretisch opgeleide mensen bijvoorbeeld. Daarom ook wil Dingeman Kuilman zowel kunst als geschiedenis tonen in een van de nieuwste stadsmusea van Nederland.
https://www.odding.nl/dingeman_kuilman/
-
Afl. 1: "Jullie weten niet wat je in huis hebt"
Deze zomer besloot de Gemeenteraad van Heerlen om miljoenen te steken in de vernieuwing van het Thermenmuseum tot het Romeins Museum. Luister vanaf woensdag 10 december naar het ongelooflijke verhaal van âThe making of het Romeins Museumâ. Een verhaal over de neergang Ă©n de wederopstanding van een stad. Een verhaal ook over het strategisch denken en handelen van een gedreven groep mensen ĂĄchter het museum! Een succes waar jaren aan gewerkt is.
Vanaf woensdag 10 december publiceer ik ĂĄlledrie de afleveringen van deze mini-serie podcasts in Ă©Ă©n keer. Inspiratie uit Heerlen die ik graag met jullie deel, voor onder de kerstboom en om straks het nieuwe jaar met goede moed weer in te gaan.
M.m.v. Hans Thuis, Jordy Clemens, Karen Jeneson, BenoĂźt Mater, Jody Martens en Camille Oostwegel
Aflevering 1, âJullie weten niet wat je in huis hebtâ, vertelt het verhaal van de ruim tien jaar die voorafgingen aan het miljoenenbesluit van de gemeenteraad van Heerlen. Het gaat over jarenlang laten zien wat je waard bent, zodat het moment van stemming voelt als een formaliteit: âMaar dat hadden we toch al besloten?â
-
Afl. 2: âSamen het persoonlijke oppakkenâ
Deze zomer besloot de Gemeenteraad van Heerlen om miljoenen te steken in de vernieuwing van het Thermenmuseum tot het Romeins Museum. Luister vanaf woensdag naar het ongelooflijke verhaal van âThe making of het Romeins Museumâ. Een verhaal over de neergang Ă©n de wederopstanding van een stad. Een verhaal ook over het strategisch denken en handelen van een gedreven groep mensen ĂĄchter het museum! Een succes waar jaren aan gewerkt is.
Vanaf komende woensdag publiceer ik ĂĄlledrie de afleveringen van deze mini-serie podcasts in Ă©Ă©n keer. Inspiratie uit Heerlen die ik graag met jullie deel, voor onder de kerstboom en om straks het nieuwe jaar met goede moed weer in te gaan.
Luister naar âThe Making of het Romeins Museumâ, met medewerking van Hans Thuis, Jordy Clemens, Karen Jeneson, BenoĂźt Mater, Jody Martens en Camille Oostwegel
Aflevering 2, âSamen het persoonlijke oppakkenâ, gaat over de diepe crisis die Heerlen doormaakte in de jaren â80 en â90 van de vorige eeuw. Het vertelt hoe de inwoners en het stadsbestuur, met enorme kracht en zelfverzekerdheid, samen weer betekenis willen geven aan hun stad. Daarbij speelt het Romeinse erfgoed een centrale rol.
- Laat meer zien
