Afleveringen
-
Na haar dopingschorsing drie jaar geleden bestonden de dagen van Shari Bossuyt grotendeels uit paardenkak scheppen en haar onschuld uitschreeuwen. Maar ondertussen is ze al weer 8 maanden renster en pakte ze overwinningen op de piste en op de weg. Een pijnlijk hoofdstuk is afgesloten. Definitief, als het van Shari afhangt. Hoe blik je terug met iemand die voortaan alleen nog maar vooruit wil kijken? Ward Bogaert probeerde het....
-
Jilke Michielsen had nu zo ongeveer de Belgische wielertop moeten bestormen.Ze werd Belgisch kampioen bij de junioren in 2023. Maar tijdens het WK in Rwanda, waar ze had moeten schitteren, zat ze thuis. Midden een zware chemokuur. Jilke wordt niet meer beter, maar toch lacht ze en smeedt ze volop plannen.
-
Zijn er afleveringen die ontbreken?
-
Niemand heeft een naam die zo geschikt is om baanwielrenner te worden als Stan Tourné. Een café in Schaarbeek werd voor hem tot piste omgebouwd, Eddy Merckx hielp hem met zijn huiswerk en hij lag urenlang in hete baden met wijnzazijn en keukenzout. Nog redenen nodig om naar het verhaal van een van dé iconen van het pistewielrennen in de jaren '80 te luisteren? U moest al op play gedrukt hebben.
-
Zijn voornaam Mewaël kent voorlopig niemand, zijn familienaam doet iedere wielerliefhebber opkijken: Girmay. Mewaël is de jongere broer van Biniam. Hij is tweedejaars belofte bij Wanty en hij wil zo snel mogelijk zijn voornaam even bekend maken als zijn familienaam. Een tocht die begint in Heusden, een dorpje in de buurt van Gent.
-
Roland Hurtecant uit Brugge fietste de Ventoux op zoals wij naar de bakker om de hoek fietsten. 216 keer deed hij het, de laatste keer toen hij al diep in de ’70 was. Veertig zomers na elkaar met tientallen avonturiers in zijn zog vanuit Brugge. Maar hij deed meer: hij fietste naar Dakar, Vladivostok, Niger en IJsland en leefde een leven vol avonturen. En sinds 2019 rust hij, waar dacht je, op de Ventoux. Zoon Christof blikt met enkele kompanen terug op het leven van zijn heldhaftige vader. En op de klassieker Brugge – Mont Ventoux.
-
Wetenschappers zwaaien niet snel met superlatieven als bovenaards en buitengewoon. Laat staan Merckxiaans. Maar toen professor aerodynamica Bert Blocken (Heriot-Watt University Edinburgh) een wetenschappelijk artikel wou schrijven over ontsnappingskoningen, kon hij als wielerfan toch even niet anders dan uit zijn rol vallen. Hij gaf het stuk de titel 'Een wetenschappelijke ode aan de ontsnappingskoning'.
-
Bij het opruimen van de grootouderlijke zolder botste Ward Bogaert op een opstelletje, dat zijn opa in 1937 had geschreven. Hij was toen 16.Het opstel gaat over een koers, waarin ene Albert Beckaert een hoofdrol speelt. Ward wil perse weten wie die Albert Beckaert was en hoe hij destijds geslaagd is in iets wat Ward nooit lukte: zijn opa begeesteren voor het wielrennen.
-
Toen Stuart O'Grady halverwege de jaren '90 professioneel wielrenner werd, fronste de overgrote meerderheid van zijn landgenoten de wenkbrauwen. Maar vier olympische medailles, een overwinning in Parijs-Roubaix en negen dagen gele trui in de Tour later werd hij een nationale held. Een held die zijn volk inspireerde, want 30 jaar later behoren de Australiërs in alle onderdelen van de sport tot de absolute wereldtop.
-
Al jaren probeert een lokaal comité de Fiertelmeers, een steile flank van de Hotond, aan te bevelen als klim in de Ronde van Vlaanderen. Met een lengte van meer dan een kilometer, een gemiddeld stijgingspercentage van 11,1% en 111 hoogtemeters is het, volgens officiële metingen, de steilste helling van Vlaanderen. En toch heeft de Ronde geen oren naar het idee. Onverhard, te smal, in een beschermd bos. Maar desondanks blijft de droom leven, onder andere bij Luc Vandenabeele van Ronse Koerst, schepen van Fiertel (!) Jan Foulon en 3-voudig ex-wereldkampioen Mario De Clercq, die de berg kent als zijn broekzak.
-
In de jaren '30 mocht Gaston Rebry drie keer de kassei van Parijs-Roubaix de lucht in tillen. Het had er alle schijn van dat zoon Gaston junior in zijn voetsporen zou treden. Maar de kampioen stierf plots en veel te jong en zoonlief geraakte gedegouteerd door de fiets. Hij zocht zijn geluk op in Canada en niet op de fiets, maar wel achter de schildersezel. Hij werd er een beroemd landschapsschilder, wiens doeken tot bij de groten der aarde belandden.
-
Als kind zong Ward Bogaert het glad uit het hoofd. Nu ligt er wat meer stof op, maar op eenvoudig verzoek zou hij het nog durven aanheffen: "Mijne Velo" van Willem Vermandere. Een nummer uit 1971 over de diefstal van Willems zelfgemaakte fiets. Het nummer wakkerde Wards levenslange gevoeligheid voor koersverhalen aan. En dus werd het hoog tijd om Willem daarvoor eens te gaan bedanken.
-
Niet alleen werd de Kempische ex-renner Mariette Laenen drie keer Belgisch kampioen in de oertijd van het vrouwenwielrennen, ze is ook de allereerste vrouwelijke postbode van het land. En ze heeft ook nog eens een levensverhaal dat leest als een bingereeks van Netflix. Zingen! Dat doet ze ook. Om de haverklap en zonder dat iemand haar ernaar vraagt. Bij voorkeur over Eddy Merckx, die haar op het hoogtepunt van haar carrière meermaals op sleeptouw nam. Figuurlijk, maar zelfs ook letterlijk. Je zou je afvragen waarom Ward Bogaert nog niet veel eerder bij Mariette is langs geweest.
-
Toen Justine Ghekiere, een fitnesscoach uit Izegem, in coronatijd een zwiftwedstrijdje onder vriendinnen met groot overwicht won, was de reactie van Zwift kort en helder: “Dit is onmogelijk!” En ze werd prompt uit de uitslag geschrapt op verdenking van virtuele fraude. Maar Justine kon bewijzen dat ze die waarden en die kilometers wel degelijk had getrapt. Lang verhaal kort: twee maanden later had ze een profcontract en twee jaar later won ze de Ronde van Valencia voor Annemiek Van Vleuten. Niet te verwonderen, want daar zijn veel bergen. En daar voelt Justine zich als een vis in het water.
-
Herentals was in 1962 klaar voor het feest van de eeuw. Want de lokale keizer Rik Van Looy zou, gehuld in het geel, op triomfantelijke wijze de sprint van de tweede etappe van de Tour, met aankomst op de Grote Markt van Herentals winnen. Maar het feest ging niet door. Niet alleen slaagde Van Looy er in de eerste etappe al niet in om geel te pakken. Tot overmaat van ramp verloor hij dan nog eens, voor het oog van duizenden Kempenaars de sprint. Over dat verhaal hebben tientallen getuigen en betrokkenen al hun licht laten schijnen. Ook Ward Bogaert probeerde ooit de waarheid te achterhalen. Maar nog nooit kwam Van Looy zelf met de ware toedracht. Tot nu...
-
Wie in Eeklo gaat aanbellen bij Roger De Vlaeminck om naar zijn persoonlijk archief te kijken, zal meteen naar de andere kant van het land gestuurd worden. Want Herman Vrancken uit Kuringen bij Hasselt is niet alleen Rogers grootste fan. Hij heeft nagenoeg alles dat aan Rogers illustere carrière herinnert gewoon in zijn huis staan. En als Roger in een nostalgische bui verkeert, rijdt hij de 150 kilometer naar zijn superfan, die na al die jaren zijn supervriend geworden is.
-
Een verrassend verhaal over de Tour van 1968, een prieeltje in de tuin van Herman Vanspringel, zenuwachtige commentatoren en een verrassende dopingbiecht uit de jaren '30.
-
Het is een klein onopgelost familiemysterie in de familie van Radio1-reporter Ward Bogaert. Op een dag ergens diep in de jaren ‘80 viel plots een anonieme enveloppe met een uitgeknipte krantenkop erin in de brievenbus. "Jan Bogaert kan het nog". Verder niets. Het ego van vader Jan was uitermate gestreeld, maar de identiteit van de dader bleef tot vandaag in de nevelen der geschiedenis hangen. Dat de krantenkop uit een wielerkatern kwam, was wel meteen duidelijk. Naamgenoot Jan Bogaert won in die tijd maar liefst 115 koersen en zeker in zijn nadagen waren kranten wel eens verbaasd dat hij het op zijn leeftijd nog altijd kon. Met de krantenkopanekdote in het achterhoofd nam Ward contact op met zijn vaders naamgenoot. "Kom maar af!", riep Jan. "En zal ik je eens wat vertellen: ik heb nog een broer die ook gekoerst heeft. Hij heet Ward."
-
Op een avond eind februari 1990 ziet Johannes Draaijer het helder voor zich. "Dit jaar win ik mijn eerste klassieker", zegt hij voor het slapengaan tegen zijn vrouw. De 27-jarige Fries van PDM heeft in de zomer van 1989 aan de zijde van Steven Rooks, Gert-Jan Theunisse, Rudy Dhaenens en Sean Kelly zijn eerste Tour uitgereden en zijn ambitie staat in het zenit. In het nieuwe decennium zal het allemaal gebeuren. Maar die klassieke zege komt er niet. En ook het nieuwe decennium niet. Zelfs de dag na zijn voorspelling niet. Zijn vrouw treft hem die ochtend dood aan naast haar in bed. Doping. Het woord staat de volgende weken in alle berichten over zijn plotse dood. 'Een aangeboren hartafwijking' had daar moeten staan, schreeuwt zijn weduwe, de Amerikaanse ex-wielrenster Annalisa Schmad, nu al meer dan 30 jaar uit. Ook in deze nieuwe aflevering van 'Radio Bahamontes'.
-
Spreek het woord "roestbak" uit in de buurt van kunstenaar/architect Marc Carlier en de doorgaans zeer aimabele man wordt wat kribbig. Het was de bijnaam die zijn levenswerk, een 6 meter hoge constructie van meer dan 2000 fietsen, jarenlang kreeg in en om Brakel. Marcs kunstwerk stond daar 15 jaar op een rotonde, maar moest in 2019 verdwijnen voor rioleringswerken. "We gooien die roestbak waar hij hoort, op het stort", riep de goegemeente. "We verhuizen het naar een wei op Parike Berg", riep Marc koppig. En zo geschiedde. Het wielermonument krijgt nu een nieuw leven in zijn nieuwe thuis. Met een roestbestendig likje verf.
-
Stel dat we ooit op het idee zouden komen om een basketbaltijdschrift te beginnen, dan zouden we niet lang moeten nadenken over de titel: de Steveniers! Begin jaren '50 reed de 15-jarige Willy een verbluffend seizoen bij de 'onderbeginnelingen', met maar liefst 34 overwinningen. Willy koos uiteindelijk voor het basket. Maar toch nijpt het. "40 punten scoren, dat deed mij allemaal niks. Maar een koers winnen? Goh...". Een nieuwe Radio Bahamontes met een mijmerende basketballegende die misschien nog liever coureur was geworden.
- Laat meer zien
